Ramazan ayını diğer dönemlerden ayıran en önemli unsur, yalnızca bireysel ibadet hayatını değil, toplumsal yaşamın tamamını etkileyen güçlü bir sosyal ve kültürel atmosfer oluşturmasıdır. Özellikle ülkemizde Ramazan ayı; günlük yaşam ritminin değiştiği, çalışma ve dinlenme düzeninin farklılaştığı, sosyal hayatın iftar ve sahur saatlerine göre şekillendiği ve paylaşma kültürünün yoğunlaştığı özel bir dönem olarak yaşanmaktadır.
Bu yönüyle Ramazan ayı, yalnızca bireysel bir tercih alanı değil, kamu hizmetinin yürütülme koşullarını da dolaylı biçimde etkileyen sosyal bir gerçekliktir. İdare hukukunda kamu hizmetinin sunumunda toplumsal şartların ve çalışma verimliliğini etkileyen unsurların dikkate alınması kamu yararı ilkesinin doğal bir sonucu olarak kabul edilmektedir.
Öte yandan, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 99 uncu maddesinde; "Memurların haftalık çalışma süresi genel olarak 40 saattir. Bu süre Cumartesi ve Pazar günleri tatil olmak üzere düzenlenir. Ancak bu kanuna, özel kanunlara, Cumhurbaşkanlığı kararnamelerine veya bunlara dayanılarak çıkarılacak yönetmeliklerle, kurumların ve hizmetlerin özellikleri dikkate alınmak suretiyle farklı çalışma süreleri tespit olunabilir. Cumhurbaşkanı, yurt dışı kuruluşlarda hizmetin gerektirdiği hallerde, hafta tatilini Cumartesi ve Pazardan başka günler olarak tespit edebilir." hükmü yer almaktadır.
Bu çerçevede, 657 sayılı Kanun'un 99 uncu maddesi idareye çalışma saatlerini belirleme konusunda bağlı değil, takdire dayalı bir yetki tanımaktadır. Bu kapsamda kamu kurumları; mesai başlangıç ve bitiş saatlerini öne çekebilir, öğle aralarını yeniden düzenleyebilir, çalışma saatlerini iftar saatlerine uygun hale getirebilir ve hizmetin niteliğine göre esnek çalışma uygulamalarına gidebilir.
Ancak, yasada genel olarak verilen bu yetki amaca matuf kullanılmalıdır. Ramazan ayına yönelik yapılacak düzenlemelerin kamu hizmetinin sürekliliğini aksatmaması, haftalık çalışma süresini ortadan kaldırmaması, eşitlik ve ölçülülük ilkelerine uygun olması gerekmektedir.
Ramazan ayında beslenme ve dinlenme düzeninin değişmesi, günlük yaşam temposunun farklılaşması ve iftar saatlerinin belirleyici hale gelmesi, çalışma verimliliği üzerinde doğrudan etkiler oluşturabilmektedir. Bu nedenle mesai saatlerinin yeniden düzenlenmesi, yalnızca çalışanların taleplerine yönelik bir kolaylık olarak değil, kamu hizmetinin daha etkin sunulmasını sağlayabilecek idari bir tedbir olarak da değerlendirilmektedir.